Sokaklara saklardım yüzümü,
Poşet yüklenmiş anne gibi dalgın,
yükü Ağrı kadar, yolgun bulutlara...
Bir karanfil otururdu pencerede,
Ufukla uzlaşmaya çalışırdı.
Uzakların hacmi büyürken içimde,
Bir ayaz elini uzatırdı.
Hangi elimde oynasam yalnızlık
Hangi elimi açsam buzdağı olurdu
Gün ağrırdı yine bugün de;
Ses telimde Parkinson,
Cebimde delik bir ömürle
Bütün gözlerde eğretiydim Reno 12 gibi.
Yaşamak sarp, dik bir yokuşa benzerdi;
Issızlığı benden öğrenirdi ormanlar.
Ölümün en sevdiği yasa
Yer çekimidir derdim.
Batlamyus’a benzerdi yanılgılarım;
Mars gibi istisna idim belki yeryüzünde.
Bir parça umutla adımladım kaldırımları.
Ayak sesinden tanınmadı bir gün adım;
Yüzümde taşıdığım gülüşün çalgısı
Hep uzaktan hoş geldi.
16 Rebiülevvel 1447
Nâşir: Söğüd Ağacı Topluluğu
Tarih:...
HER SALAVAT, BİRAZ O'NA BENZEMEKTİR
✽
Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed
✽
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder