Pazar günleri hep yorgun geçer. Sanki bütün günlerin hıncı çıkıyor gibi olur. Bütün günlerin stresi toplanıp gözünün önüne gelir. Hemen yanı başında bulunan kanepenin üzerine oturur. Git desen gitmez. Yapma desen anlamaz. Rahatlık yok bu dünyada.
Hep bir yarını istemekle geçiyor ömür. Bugün, yarın için neler verdiğimizden habersiz geçiyor ömür. Mesela beyazlar çoğaltıyoruz. Yaşlılığın kalabalığı gelip düşüyor yüzümüze. Kalabalıklar ki basıp geçer kalbimizin üzerine. Fakat günü kapattıktan sonra farkına varırız. Hep sonradan geliyor insanın aklı başına.
Ramazan geriye doğru gitmeye başladı çoktan. Bu kısmı çok üzücü. Ama üzerimde büyük bir ikramda bulunarak gidiyor. Her geçen gün namaza karşı çok daha tutkulu yaklaşıyorum. Yıllardır kılıyorum belki namazı. Fakat işin içerisine teravih girince muazzam bir irade gelişiyor. Din insana zaman kullanımını öğretiyor. Zamanın içine anlam koymayı vadediyor. Bir zaman sonra anlamın kendisi hâline geliyorsun.
Camiye gelenler arasında azalmalar oldu. Demek ki bir eylemi yapmaktan çok, eylemin devamını getirmek önemli. Efendimiz şöyle buyuruyor: “Allah katında amellerin en sevimlisi, az da olsa devamlı olanıdır.”
Herhangi bir fiili bir gün yapmak ile her gün yapmak arasında büyük bir sadakat farkı vardır. Zannediyorum bu sadakat, gerçek sevginin özü. Dilerim her zaman sadakati galip gelenlerden oluruz.
"Ümmet olsan sen ona cânını vermez misin?
Mustafa’ya cânını kurbân eylemez misin?
“Cân!” nedir ki, sen ona imânını vermez misin?
Dinleyip yere girdi; Kul Hoca Ahmed!"
Nâşir: Semih ÇAR
Tarih:...
HER SALAVAT, BİRAZ O'NA BENZEMEKTİR
✽
Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed
✽
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder