Misafirimiz vardı. Bu sebeple geç yazdım. Bedenlerin birbirine yaklaşması, kalplerin de birbirine yaklaşması anlamına geliyor. Farkına varmak için bir serçe kadar tefekkür yeter. Fakat tefekkür niçin uzağımızda, bilmiyorum.
Pîr Ali Sultan Hazretleri’ni gördüm geçen. Birkaç tane kabir, şehrin meydanında hâlâ soluk alıp veriyor. Bazen gelip geçenler görüyor ve dua ediyorlar. Beni eski bir tarihe götürüyorlar. Aksaray’ın tasavvuf şehri olması sevincimi artırıyor. Daha nice evliya kabri var. Hepsini ziyaret etmek istiyorum ama işte, yaşamak “ama”lar biriktiriyor.
Sabahları odamın hemen üzerinde kumruların fikirlerini duyuyorum. Zikirden öteye gitmeyen fikirler taşıyor onlar. Önce bir bebek gibi konuşmaya başlıyorlar. Ya da zikir öncesi övme cümleleri kuran bir şeyh gibi… Ardından hızlı hızlı zikir ediyorlar. Kalbimin ritmi bir anda onlarla birleşiyor. Kumrulaşıyor kalbim.
Zaman, her gün birkaç dakika alan günlere tesirini göstermeye başladı. Güneş batarken tam üzerime gelmeye başladı. Bedenimin altın sarısına dönmesi ve parlaması kaçınılmaz oluyor. Sahi, ruhumuzun güneşi nerededir?
Arayış var hayatımızda. Hep arıyoruz. Ama bulacak kadar nefis terbiyesi yaptık mı, muamma. Bekliyorum ki melekleri görsün gözlerim. Belli ki ayaklarına günah dolanmış; göremediğine göre. Burada bile henüz kabul etmeyen bir cümleyle kaçmaya çalışıyorum kendimden. Bir gün zaman ekleri de davacı olacak diye korkuyorum.
Ramazan’ın yarısı bitti. Bundan sonra her gün bir veda niteliği taşıyor. Veda etmeden kavuşmak olmuyor. Kavuşmanın yolu vedadan geçiyor. Yalnızca Ramazan değil, vedanın bütün türlerini öğrendim yaşarken. Kavuşmanın her türlüsünün ayrılığa denk geldiğini öğrendim.
"Hoca Ahmed! Er olmazsan ölmen iyi.
Kızıl yüzün kara yerde solman iyi.
Toprak gibi yer altında olman iyi.
Zâtı Yüce olan Rabbim! Sığındım sana."
Yayınlayan: Semih ÇAR
Tarih: ...
HER SALAVAT, BİRAZ O'NA BENZEMEKTİR
✽
Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed
✽
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder