Sokaklar ezginleşti. Cam kenarına oturduğumda, yoldan geçenlerin can kenarını izliyor gibi gözlem yapıyorum. O hızlı yürüyüşler, daha dolgun adımlara dönüştü. Yoklama defterinde camiye gelenler hep var yazılıyor. Eksilen yok, hamdolsun. Vücudumuz, rekât sayısı artan teravih namazına devam ettikçe gücü yükseldi. Her kıldığımız vakit namazları daha kolay gelmeye başladı.
Okumalar da devam ediyor elbet. Zorlansam da hastalığım sebebiyle hem ibadeti hem okumaları hem de tefekkürü daha fazla yapmaya çalışıyorum. Kur’an okudukça ruhumun şifreleri çözülüyor gibi hissediyorum. Her gün rahat hissediyorum ve adını koyamadığım bir huzur ile uyuyorum.
Hatim, Şifâ-i Şerif, Mesnevî-i Şerif ve Maria Rilke’nin Genç Şaire Mektuplar kitabını okuyorum. Misak’ın Aynaları’nı da okuyup aradan çıkardığım için saymıyorum. Bunun yanı sıra günlük tutuyorum; hem defterime hem Ramazan günlüğü olarak. Ahmet Yesevî Hazretleri’nin Divân-ı Hikmet’i de ara ara açıp okuyorum. İnsanın ruh hâli sürekli değişkenlik gösterdiği için dün okuduğumuz bir cümle bugün farklı bir tesir uyandırabiliyor. Ama hepsinden önemlisi, hayatın kazandırdığı tecrübe ve tefekkür. Kur’an, tartışmasız bütün bilgileri ve ilimleri içinde barındıran bir kitap. Her şekilde bize daha iyi nasıl olabileceğimizi anlatıyor. Hayat, bu anlatılan bilginin denenme sahası. Zaman zaman kalıyorum bu sınavdan.
Bayramda Ankara’da olacağım için hatmi bitirmek üzereyim. Birazcık bu yüzden de yoruldum. Evimde olsaydım her gün bir cüz okuyarak diğer işlerimi devam ettirebilirdim. Ama insan yarını düşünen de bir varlık. Merak etmiyor da değilim: Seneye Ramazan’da neler yazacağım ya da olacak mıyım?
Yavaş yavaş Ramazan’ın ortasına doğru geliyoruz. Güzel günler çabuk geçiyor, şairin söylediği gibi. Daha geçmeden bile ne zaman tekrar kavuşabileceğini düşünüyor insan. Dilerim bu dünyaya güzel iz bırakanlardan oluruz. Zannediyorum iz bırakabilmek için de bu dünyadan biraz kalbimizi kaldırmamız gerekiyor. Şimdi ölsek kaybedeceğimiz ne kadar çok şey var. Çünkü biriktirmişiz dünyayı. Vazgeçemiyoruz biriktirdiğimiz her şeyden. Peki biriktirmeyen insanlar kolay geçip gidebiliyor mu? Kesinlikle evet. Kamburumuzu dünya ile sıvamışız. Allah eksiğimizi tamam etsin.
"Mü’min olan, hikmet desin ağlasın.
Erenlerin sözüne öz bağlasın.
Ayet, hadis her kim derse dinlesin,
İş bu sözü Arş üstünde gördüm ben."