Duyu organlarını düşünüyorum. Hangisinin kalbimin üzerinde daha çok karar kıldığını ve beni daha fazla etkilediğini tartıyorum. Çünkü göz ile ilgili hadisler var. Koku ile ilgili hadisler de var. Ama duyu organlarını kıyasladığımda göz biraz daha ön planda gibi duruyor. Çünkü tabiat ve düzen en çok göze hitap ediyor.
Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz şöyle buyuruyor:
“İnsanoğlunun bir vâdi dolusu altını olsa, bir vâdi daha ister. Onun gözünü topraktan başka bir şey doyurmaz…” (Buhârî, Rikāk, 10; Müslim, Zekât, 116-119)
Bu hadisi okuyunca “Gözün midesi mi var?” sorusu geldi aklıma. Alabildiğine doymaya mı çalışıyor göz? Göz doyma hissine kapıldığında üzerimize toprak mı atılmış oluyor? Renkler, şekiller, estetikler aslında bir hayal ürünü. Çünkü gözümüzü kapattığımızda hiçbiri eşlik etmiyor bize. İnsan nedense aldanmaya meyilli. Hep bir teselli durağında soluk almak istiyor. Belki de teselli bulamadığımız yerlerde öğreniyoruz gerçeği; ama bundan hep kaçıyoruz.
Geçenlerde sohbet ederken “gözüm kesmiyor” deyimi geçti laf arasında. Enteresan bir kelime oyunu. Belki de gözün gerçek doyma biçimi bu. Çünkü doyduktan sonra hiç kimse en güzel yemekleri tekrar yiyemez. Yese bile tiksinir ya da, affedersiniz, içi dışına çıkar. Gördüklerimiz hep içimizde duruyor ama bir gün gelince dışarıya çıkıyor. Sonra gözümüz kesmez oluyor.
Bütün bunları göze hitap etmediğim için mi düşündüm, yoksa gözüm doyduğu için mi, kestiremiyorum. Yalnızca gözüm değil, dünyaya karşı kalbim de kesmiyor.
“İyi bilin ki dünya hayatı ancak bir oyundan, bir eğlenceden, bir süs ve gösterişten, aranızda bir övünmeden, mal ve evlatta çokluk yarışından ibarettir.” (Hadîd, 20)
Bak bende kalmadım, şu cihân gitti durmadı,
Vaktinde bulmadım, bu ömür bitti sormadı.
Kim nerde durmadan aradım, kimse olmadı,
Gönlüm Hû çekti, beyhude dünyâ dolmadı.