Cenazemiz vardı bugün. Üçüncü kez babaannem vefat etti. Kalabalık, acı ve hatıralar birbirine karıştı. Hayat, “işte bu kadar” der gibi akıp gidiyor. Bir anda vefat ediyoruz ve bir ezan sonra toprakla buluşuyoruz. Vedaların yavaşını hiç görmedim.
Vedalarla ilgili kitabımda sormuştum: “Her uzvun bir kaderi mi var?” Artık inanıyorum, var. Ellerin kaderi vedalarda hiç değişmiyor. Bir bakıyorsun kürekli, bir bakıyorsun küreksiz… Ama her hâlükârda vazifesini yapıyor.
Bugün üçüncü kez babaannem vefat etti. Çocukluğumdan beri yaşlı bütün kadınlara “babaanne” derim. Babaanne, dede ve anneanne günü görmeyen çocuklardanım. Bu yüzden bütün yaşlılarda bir babaanne aradım. Niçin babaanne derseniz, dokuz yaşıma kadar anneannemi az da olsa hatırlıyorum. Dedelerimse hep gurbetteydi. Onları biraz tanıyabildiğim için yerlerine kimseyi koyamadım.
O, Ömer’in babaannesiydi ama benim de… Ne zaman bir araya gelsek elini öper, “Nasılsın babaanne?” derdim. “Abu guzum, gurban olurum yaha seni yaradana,” derdi. Elinde tesbihiyle bize bol bol dua ederdi. Bizimle güler, bazen de duygulanırdı.
İnsan, aklı erdiğinde yaşadığı acıyla çocukken yaşadığı acının aynı olmadığını anlıyormuş. Çocukluk sarıp sarmalıyor insanı; bir oyuncak bile teselli olabiliyor. Ama büyümek, teselli bulamamak gibi. Acıyı yaşamadan geçemiyorsun. Bir oyuncak gelip kandıramıyor seni. Bazen bile bile kanmak istiyorsun; bunu kendine de itiraf ediyorsun. Hayat böyle bir yer.
Aksaray’a dönüp geldik. Bulutları bir çoban gibi gözlerimle sürdüm. İçim pekmez kazanı gibi; hep taşmaya niyetli ama zerre tadı yok. Allah cenneti sevdiklerimizle beraber süslesin. Rahmet olsun babaannem.
Allah’tan geldik, Allah’a döneceğiz.
Acı gitmez, sesi dinmez, anıdan bak gönüle,
Kişi bilmez, vefa etmez, gülü yetmez ömüre.
Bu da candır, gece sondur, yolu vardır bilesin,
Sonu vardır, yolu Hak’tır, yeri aşktır, bulasın