Akşam oldu. Güneş, askıya asmak üzere paltosunu çıkardı. Ay usul usul gelmekte. Bir dakika daha değişti namaz vakitlerinde. Dünün aynısı değil bugün. Bugün de yarının aynısı olmayacak. Fakat aynı gibi görünen bütün görüntülerin hepsi bir rüya. Ayna bile "Bir günde değiştin." demez. Günler sonra fark edersin; yüzünde bir çizgi daha atılmış ömür takvimine.
Sokakların damarları caminin kalbinde düğünleniyor. Tatlı bir telaş var koşanlarda. Caminin kalp sesini duyuyorum. Tıpkı bizim kalbimiz gibi iki hece konuşuyor. Bütün dudaklar, bereketli bir harman yerinde açmış tebessüm gibi "Allah" diyor. Omuzlar birbirine sarılıyor bayramlaşır gibi. Bayramlaşıyoruz Hacı Bayram Veli gibi.
Güneş elini yüzüne kapattı demiştim. Her gün karşılıksız yanmak büyük marifet. Yanıyorsun ve karşılığı yok, talebin yok. Sırf aşk için yanmak onu sevmekten geçiyor. Can saçıyor güneş ve ısıtıyor yeryüzünü; tohumlar ışık yutuyor ışığa kavuşmak için. Güneş ışıkla birlikte kurtuluyor ten kafesinden. Yeniliyor dünyayı, dünyaya yenilmeden.
Sahi insan nasıl kurtulur beden kafesinden? Hak etmez mi bir güvercin gibi semalarda dönmeyi? Kanat mı gerekir uçmaya yalnızca, kanaat yetmez mi? Bugün okudum; “İyilik et, başkalarına hizmette bulun da kendinden kurtul, ten aleminden dışarı çık.” diyor şeyhim. Kendinden kurtulmak bize bir şifa mı? Kurtulmak; kurtlardan kaçmak gibi mi, içindeki hep olumsuzu çağıran ve elinde olmayana gözünü çevreleyen o ses mi?
Bir ağacın meyve dağıtmasından, yapraklarıyla yeşil gülmesinden fakir kaldığını hiç görmedim. Yoksulluk bizim içimizde, üstadın söylediği gibi. Şeyhim der ki: "Bağı çöz, hür ol ey oğul! Daha ne zamana kadar gümüş ve altın kaydında olacaksın?", "Denizi bir testiye döksen ne kadar alır? Bir günlük nasip ancak.", "Sedef, kanaat etmedikçe inciyle dolmaz."
Sana geldim, bana aç kolların; aksın yeşimin,
Eşiğinden yüze bir nur gölü taşsın şerefin.
Beni tuttun, aşkı verdin; tadı ağzımda meyinin,
Aşkı aldım dudağımdan; söyle, senin neyinim?