Bu şiire noktasız bir besmeleyle başlıyorum
Sonsuz iyi sonsuz güzel sonsuz yalnız
Ruhlara işlenmiş bir aşk var imiş ezelde
Aşk yoksa raflara insan etleri
Aşk yoksa mürekkeplere zehir
Varılacak bir sevgili yoksa
Kepenkleri indirip kapatabiliriz dünyayı
Burada sabah hepimiz için bir şiir...
İnsandan insana bulaşırken yalnızlık
Raf ömrü çabuk geçer, otlar sararır
Dünya kabuk bağlar yaralarda
Bir susayışı dudakta unutup kalırım ben orda
Aşk ve bir gözde boğulan ırmaklar
Bir gözde bir göze açılan iç odalar
Uzun upuzun süren bekleyiş lügatleri
Sahibi değilim bu dükkanın Allah'ım
Sahibi değilim Nuh nebiden kalma bu yalnızlığın
Bir gemim yok bir pusulam bir pirim
Hani nerde beni de bir ahuya zebun eden felek
Ben en çok şu göğü kıskandım n'olur affet
Doyamadım ordan bakmaya ne kendime ne leylaya
Leyla dedimse göğün gelişi leyla
Katlanmış bir kağıt gibi duruyor
İçzarfında leyla
İçzarfında leyla
İnsan durmadan kanıyor bir kelime
Deriyle kemik arasında
Yerle gök arasında bir kelime
Belki de ademin son bakışı cennete:
İnsan insanın miracı.
İnsan insanın besmelesi.
Nâşir: Söğüd Ağacı Topluluğu
Tarih:...
HER SALAVAT, BİRAZ O'NA BENZEMEKTİR
✽
Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed
✽
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder